കുപ്പായം എന്ന എം ടി വാസുദേവന് നായരുടെ അനുഭവക്കുറിപ്പില് പരാമര്ശിക്കുന്ന നിന്റെ ഓര്മ്മയ്ക്ക് എന്ന കഥ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.കുട്ടികളെ പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട ഹൃദയസ്പൃക്കായ കഥയാണ് നിന്റെ ഓര്മ്മയ്ക്ക്.
നിന്റെ ഓര്മ്മയ്ക്ക് - എം.ടി. വാസുദേവന് നായര്
ഒരു
പന്തിരാണ്ടിനുശേഷം ലീലയെപ്പറ്റി
ഞാനിന്ന് ഓര്ത്തുപോയി
ലീലയെന്ന് കേള്ക്കുമ്പോള് നിങ്ങള് പെട്ടെന്ന് വിചാരിച്ചേക്കാം. തെറ്റിദ്ധരിക്കാതിരിക്കാന് നേരത്തെ പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. അവള് എന്റെ സഹോദരിയാണ്!
ഈ വസ്തുത അറിയുന്ന വ്യക്തികള് ലോകത്തില് വളരെ കുറച്ചേ ഉള്ളൂ.
ലീലയെക്കുറിച്ച് ഓര്ക്കാന് കാരണം പെട്ടിക്കടിയില് നിന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയ റബ്ബര് മൂങ്ങയാണ്. റദ്ദുചെയ്ത ഷര്ട്ടും മുണ്ടും പഴയ കടലാസുകളും ഇട്ട പെട്ടിക്കകത്ത് ഇന്നൊരു പരിശോധന നടത്തി. നോക്കുമ്പോഴുണ്ട് ആ പഴയ റബ്ബര് മൂങ്ങ കിടക്കുന്നു. അതിന്റെ നിറം മങ്ങി ആകര്ഷകത്വമില്ലാതായിട്ടുണ്ട്. സ്ഫടികം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കണ്ണുകള് മാത്രം മങ്ങിയിട്ടില്ല.
ഒരു കാലത്ത് അതെന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനായതില് അഭിമാനിച്ചിരുന്നു. വളരെ വളരെ കൊതിച്ചുകിട്ടിയതാണ്. അതു സഞ്ചിയില് വച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂളില് ചെന്നു കയറിയപ്പോള് ഞാന് സ്വയം ഒന്നുയര്ന്നപോലെ തോന്നി. കാരണം എന്റെ സഞ്ചിക്കകത്ത് വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു മുതലുണ്ട്. അപ്പുക്കുട്ടന്റെ പളുങ്കുഡപ്പിയേക്കാളും എമ്പ്രാന്കുട്ടിയുടെ മൌത്ത് ഓര്ഗനേക്കാളും മുന്തിയതാണ് എന്റെ മൂങ്ങ. അതേയ്, കൊളമ്പില്നിന്നു കൊണ്ടുവന്നതാണ്!
റബ്ബര് മൂങ്ങയ്ക്ക് രണ്ടു വിശേഷതകളുണ്ട്. അടിഭാഗത്തെ കുറ്റി അമര്ത്തിയാല് അതിന്റെ വയര് തുറക്കും. വയറിന്നകത്ത് പതുപതുപ്പുള്ള ഒരു കൊച്ചു കുഷ്യന്റെ മുകളില് കടും നീലനിറത്തിലുള്ള, ഒരു ചെറിയ കുപ്പി. അതില് സെന്റായിരുന്നു! അടപ്പു തുറന്നാല് അരിമുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണം ക്ലാസ്സുമുഴുവന് വ്യാപിക്കും. പെണ്കുട്ടികളിരിക്കുന്ന ബഞ്ചില്നിന്ന് പിറുപിറുപ്പുകള് കേള്ക്കാം.
``ആ കുട്ടീടെ കയ്യിലാ...!''
`ആ കുട്ടി' ഞാനായതില് എനിക്കഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും അത് `മാപ്ലസെന്റാ'ണെന്ന് പുച്ഛിച്ച ശങ്കുണ്ണിയുമായി ഇടിപ്പയറ്റു നടത്തിയതില് എനിക്കിന്നും പശ്ചാത്താപമില്ല.
രണ്ടാമത്തെ പ്രത്യേകത: പിന്വശത്തെ കമ്പികളിളക്കിയാല് മൂങ്ങ കണ്ണുരുട്ടും.
ഉച്ചസമയത്ത് കുട്ടികളുടെ മുന്നില് മൂങ്ങയെ പ്രദര്ശിപ്പിക്കുമ്പോള് മായക്കുതിരയുടെ ഉടമസ്ഥനായ രാജകുമാരന്റെ കഥ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത് എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടാകും. ആ മൂങ്ങ എന്റെ ജീവനായിരുന്നു. മറ്റൊരാളെ ഏല്പിക്കാന് മനസ്സു വരില്ല. അതിന്റെ `മെക്കാനിസം' അറിയുന്നത് എനിക്കു മാത്രമല്ലേ?
ഞാന് ആരംഭിച്ചത്....... ഓ, ലീലയെപ്പറ്റിയായിരുന്നു. ഒന്നു പറയാന് വിട്ടുപോയി, റബ്ബര് മൂങ്ങ എനിക്കു സമ്മാനിച്ചത് ലീലയായിരുന്നു.
ജീവിതത്തില്നിന്ന് ചീന്തിയെടുക്കുന്ന ഒരു പഴയ താളാണിത്.
കുടുക്കുകള് വേറിട്ട ഒരു മുഷിഞ്ഞ കാലുറ അരയില് കുടുക്കി നിര്ത്തി നടക്കുന്ന കാലം. പത്തോ പതിനൊന്നോ വയസ്സ് പ്രായം കാണും. അമ്മയുടെയും ജ്യേഷ്ഠന്മാരുടെയും അടി മുറയ്ക്ക് വാങ്ങും. `അമ്മാളുഅമ്മയുടെ മകന് വാസു വല്ലാത്ത വികൃതിയാണെന്നായിരുന്നു പൊതുജനാഭിപ്രായം. അതിനു പ്രചരണം നല്കിയത് അയല്വക്കത്തെ പാറുവമ്മയാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് അവര് പതുക്കെ ഞങ്ങളുടെ നടപ്പുരയിലെത്തും. അമ്മയുടെ തലയില് നിന്ന് പേനെടുത്തുകൊണ്ട് പാറുവമ്മ നാല് ഞായം പറയും. അതു കേള്ക്കാന് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. ഇല്ലത്തെ മാളാത്തേലിനേപ്പറ്റിയോ തെരണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പറ്റിയോ ആയിരിക്കും പറയുന്നത്. എന്നാലും കേട്ടിരിക്കാന് രസമുണ്ട്. അതിനിടയ്ക്ക് പാറുവമ്മ പറയും:
``ന്റെ മോന് ആ ചെല്ലൊന്ന് എട്ത്ത്വൊണ്ടരൂ...''
അതാണ് കുഴപ്പം. അതിന് ഞാന് കൂട്ടാക്കാത്തപ്പോള് അമ്മ കല്പ്പിക്കും. അതനുസരിക്കില്ല. പിന്നെയും ശാസിച്ചു നോക്കും. ഞാനെന്തെങ്കിലും വികടം പറഞ്ഞെന്ന് വരും. അപ്പോള് വീഴും പുറത്തൊന്ന്.
ഒരു സാധാരണ രംഗമാണത്.
അയല്വക്കത്തെ സ്ത്രീകള്ക്കിടയില് അമ്മ ബഹുമാനത്തിനു പാത്രമായിരുന്നു. കാരണം അമ്മയുടെ കൈയില്നിന്നു പണമോ അരിയോ വായ്പ കിട്ടും. സദ്യയ്ക്ക് പോകാനുള്ള പണ്ടം കടം വാങ്ങാനും അമ്മയുടെ സേവ വേണം.
``മാസം മാസം അമ്മയ്ക്ക് എത്ര പണാ വര്ണ്?''
``അയാള്ക്കേയ്, കൊളമ്പില് എന്ത് വാരലാത്രെ!''
അങ്ങനെ പോകുന്നു അഭിപ്രായങ്ങള്.......
ലീലയെന്ന് കേള്ക്കുമ്പോള് നിങ്ങള് പെട്ടെന്ന് വിചാരിച്ചേക്കാം. തെറ്റിദ്ധരിക്കാതിരിക്കാന് നേരത്തെ പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. അവള് എന്റെ സഹോദരിയാണ്!
ഈ വസ്തുത അറിയുന്ന വ്യക്തികള് ലോകത്തില് വളരെ കുറച്ചേ ഉള്ളൂ.
ലീലയെക്കുറിച്ച് ഓര്ക്കാന് കാരണം പെട്ടിക്കടിയില് നിന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയ റബ്ബര് മൂങ്ങയാണ്. റദ്ദുചെയ്ത ഷര്ട്ടും മുണ്ടും പഴയ കടലാസുകളും ഇട്ട പെട്ടിക്കകത്ത് ഇന്നൊരു പരിശോധന നടത്തി. നോക്കുമ്പോഴുണ്ട് ആ പഴയ റബ്ബര് മൂങ്ങ കിടക്കുന്നു. അതിന്റെ നിറം മങ്ങി ആകര്ഷകത്വമില്ലാതായിട്ടുണ്ട്. സ്ഫടികം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കണ്ണുകള് മാത്രം മങ്ങിയിട്ടില്ല.
ഒരു കാലത്ത് അതെന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനായതില് അഭിമാനിച്ചിരുന്നു. വളരെ വളരെ കൊതിച്ചുകിട്ടിയതാണ്. അതു സഞ്ചിയില് വച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂളില് ചെന്നു കയറിയപ്പോള് ഞാന് സ്വയം ഒന്നുയര്ന്നപോലെ തോന്നി. കാരണം എന്റെ സഞ്ചിക്കകത്ത് വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു മുതലുണ്ട്. അപ്പുക്കുട്ടന്റെ പളുങ്കുഡപ്പിയേക്കാളും എമ്പ്രാന്കുട്ടിയുടെ മൌത്ത് ഓര്ഗനേക്കാളും മുന്തിയതാണ് എന്റെ മൂങ്ങ. അതേയ്, കൊളമ്പില്നിന്നു കൊണ്ടുവന്നതാണ്!
റബ്ബര് മൂങ്ങയ്ക്ക് രണ്ടു വിശേഷതകളുണ്ട്. അടിഭാഗത്തെ കുറ്റി അമര്ത്തിയാല് അതിന്റെ വയര് തുറക്കും. വയറിന്നകത്ത് പതുപതുപ്പുള്ള ഒരു കൊച്ചു കുഷ്യന്റെ മുകളില് കടും നീലനിറത്തിലുള്ള, ഒരു ചെറിയ കുപ്പി. അതില് സെന്റായിരുന്നു! അടപ്പു തുറന്നാല് അരിമുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണം ക്ലാസ്സുമുഴുവന് വ്യാപിക്കും. പെണ്കുട്ടികളിരിക്കുന്ന ബഞ്ചില്നിന്ന് പിറുപിറുപ്പുകള് കേള്ക്കാം.
``ആ കുട്ടീടെ കയ്യിലാ...!''
`ആ കുട്ടി' ഞാനായതില് എനിക്കഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും അത് `മാപ്ലസെന്റാ'ണെന്ന് പുച്ഛിച്ച ശങ്കുണ്ണിയുമായി ഇടിപ്പയറ്റു നടത്തിയതില് എനിക്കിന്നും പശ്ചാത്താപമില്ല.
രണ്ടാമത്തെ പ്രത്യേകത: പിന്വശത്തെ കമ്പികളിളക്കിയാല് മൂങ്ങ കണ്ണുരുട്ടും.
ഉച്ചസമയത്ത് കുട്ടികളുടെ മുന്നില് മൂങ്ങയെ പ്രദര്ശിപ്പിക്കുമ്പോള് മായക്കുതിരയുടെ ഉടമസ്ഥനായ രാജകുമാരന്റെ കഥ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത് എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടാകും. ആ മൂങ്ങ എന്റെ ജീവനായിരുന്നു. മറ്റൊരാളെ ഏല്പിക്കാന് മനസ്സു വരില്ല. അതിന്റെ `മെക്കാനിസം' അറിയുന്നത് എനിക്കു മാത്രമല്ലേ?
ഞാന് ആരംഭിച്ചത്....... ഓ, ലീലയെപ്പറ്റിയായിരുന്നു. ഒന്നു പറയാന് വിട്ടുപോയി, റബ്ബര് മൂങ്ങ എനിക്കു സമ്മാനിച്ചത് ലീലയായിരുന്നു.
ജീവിതത്തില്നിന്ന് ചീന്തിയെടുക്കുന്ന ഒരു പഴയ താളാണിത്.
കുടുക്കുകള് വേറിട്ട ഒരു മുഷിഞ്ഞ കാലുറ അരയില് കുടുക്കി നിര്ത്തി നടക്കുന്ന കാലം. പത്തോ പതിനൊന്നോ വയസ്സ് പ്രായം കാണും. അമ്മയുടെയും ജ്യേഷ്ഠന്മാരുടെയും അടി മുറയ്ക്ക് വാങ്ങും. `അമ്മാളുഅമ്മയുടെ മകന് വാസു വല്ലാത്ത വികൃതിയാണെന്നായിരുന്നു പൊതുജനാഭിപ്രായം. അതിനു പ്രചരണം നല്കിയത് അയല്വക്കത്തെ പാറുവമ്മയാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് അവര് പതുക്കെ ഞങ്ങളുടെ നടപ്പുരയിലെത്തും. അമ്മയുടെ തലയില് നിന്ന് പേനെടുത്തുകൊണ്ട് പാറുവമ്മ നാല് ഞായം പറയും. അതു കേള്ക്കാന് എനിക്കിഷ്ടമാണ്. ഇല്ലത്തെ മാളാത്തേലിനേപ്പറ്റിയോ തെരണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പറ്റിയോ ആയിരിക്കും പറയുന്നത്. എന്നാലും കേട്ടിരിക്കാന് രസമുണ്ട്. അതിനിടയ്ക്ക് പാറുവമ്മ പറയും:
``ന്റെ മോന് ആ ചെല്ലൊന്ന് എട്ത്ത്വൊണ്ടരൂ...''
അതാണ് കുഴപ്പം. അതിന് ഞാന് കൂട്ടാക്കാത്തപ്പോള് അമ്മ കല്പ്പിക്കും. അതനുസരിക്കില്ല. പിന്നെയും ശാസിച്ചു നോക്കും. ഞാനെന്തെങ്കിലും വികടം പറഞ്ഞെന്ന് വരും. അപ്പോള് വീഴും പുറത്തൊന്ന്.
ഒരു സാധാരണ രംഗമാണത്.
അയല്വക്കത്തെ സ്ത്രീകള്ക്കിടയില് അമ്മ ബഹുമാനത്തിനു പാത്രമായിരുന്നു. കാരണം അമ്മയുടെ കൈയില്നിന്നു പണമോ അരിയോ വായ്പ കിട്ടും. സദ്യയ്ക്ക് പോകാനുള്ള പണ്ടം കടം വാങ്ങാനും അമ്മയുടെ സേവ വേണം.
``മാസം മാസം അമ്മയ്ക്ക് എത്ര പണാ വര്ണ്?''
``അയാള്ക്കേയ്, കൊളമ്പില് എന്ത് വാരലാത്രെ!''
അങ്ങനെ പോകുന്നു അഭിപ്രായങ്ങള്.......
