കേരള സിലബസിലെ ഹൈസ്കൂൾ ( 8, 9, 10) ക്ലാസ്സുകളിലെ മലയാളം വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അധ്യാപന - പഠന സഹായികളായ വിഭവങ്ങൾ
Saturday, June 29, 2019
നഷ്ടവസന്തങ്ങള്‍ എ.ആര്‍.രാജരാജ വര്‍മ്മ
എ ആര്‍ രാജരാജ വര്‍മ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള നഷ്ടവസന്തങ്ങള്‍ എന്ന ഡോക്യുമെന്ററി.ഋതുയോഗം പാഠഭാഗത്തിൽ കൊടുത്തിട്ടുള്ള QR Code Video
Friday, June 21, 2019
Tuesday, January 15, 2019
ചിത്രകലയും കാവ്യകലയും
മഗ്ദലനമറിയം ക്രിസ്തുനാഥനെ സമീപിക്കുന്ന ഘട്ടം
58-
സ്വാധി ഗൃഹത്തിനകത്തു കടന്നു, താ-
നോർത്ത സങ്കേതത്തിലെത്തിച്ചേർന്നു.
ശീമോനു ഭാവം പകർന്നു മുഖത്തു തെ-
ല്ലി, മഹത്താകിയ തൻഗൃഹത്തിൽ
കില്ലെന്ന്യേ കേറിക്കടക്കയോ, കാണുകിൽ
ക്കല്ലെറിയേണ്ടുന്ന തേവിടിശ്ശി !
എന്നാൽ മറുത്തൊന്നും ചൊല്ലീലവന്റെ നാ-
വെ,ന്തോ മഹാശക്തി ബന്ധിക്കയാൽ......
ചെന്ന വഴിക്കവൾ സാഷ്ടാംഗം വീണിതു
വന്ദ്യനാം നാഥന്റെ തൃപ്പാദത്തിൽ.
62-
പങ്കമകന്ന കണ്ണീരാൽക്കഴുകിയ
തങ്കത്തൃക്കാല്കളെത്താഴ് മയോടെ
നേർത്ത പട്ടിന്നു നേർകൊണ്ട വാർകൂന്തലാൽ
തോർത്തിത്തുടച്ച,വ രണ്ടിന്മേലും
ചെമ്പവിഴങ്ങൾ പതിക്കയായ് കാമിനി,
തൻ പരിപേലവ വായ്മലരാൽ.
74-
സാത്വികഭക്തിയാം തേൻ പേറുമീവക
പ്രാർത്ഥനാ വാക്കുകളായ പൂക്കൾ
ദന്തകുന്ദാഭയാം വെൺപട്ടുനൂലിന്മേൽ
ചന്തത്തിൽ കോർത്തൊരു മാലയാക്കി,
വിണ്ണിൻപെരുമാൾ തൻ മുന്നിൽ സമർപ്പിച്ചു
ദണ്ഡനമസ്കാരം ചെയ്തു വീണ്ടും
ആ മണിത്തൃക്കഴൽ ചുംബിച്ചിതോമലാൾ,
താമരത്താരൊരു ഹംസി പോലെ.
Wednesday, January 2, 2019
മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിലെ സൈനിക വ്യൂഹങ്ങൾ
ക്രൗഞ്ചവ്യൂഹം (കൊക്കിന്റെ ആകൃതി)
മകരവ്യൂഹം (മുതലയുടെ ആകൃതി)
കൂർമ്മവ്യൂഹം (ആമയുടെ ആകൃതി)
ത്രിശൂലവ്യൂഹം (മൂന്നുമുനയുള്ള ശൂലത്തിന്റെ ആകൃതി)
ത്രിശൂലവ്യൂഹം (മൂന്നുമുനയുള്ള ശൂലത്തിന്റെ ആകൃതി)
ചക്രവ്യൂഹം (കറങ്ങുന്ന ചക്രത്തിന്റെ ആകൃതി)
കമലവ്യൂഹം (പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞ താമരപ്പൂവിന്റെ ആകൃതി)
ഗരുഡവ്യൂഹം (ചിറകുവിരിച്ച പരുന്തിന്റെ ആകൃതി)
അർണ്ണവ്യൂഹം (സമുദ്രാകൃതി)
മണ്ഡലവ്യൂഹം (ആകാശഗംഗയുടെ ആകൃതി)
വജ്രവ്യൂഹം (മിന്നലിന്റെ ആകൃതി)
ശക്തവ്യൂഹം (സമചതുരാകൃതി)
അസുരവ്യൂഹം (രാക്ഷസാകൃതി)
ദേവവ്യൂഹം (അമാനുഷാകൃതി)
സൂചിവ്യൂഹം (സൂചിയുടെ ആകൃതി)
ശൃംഗാരകവ്യൂഹം (വളഞ്ഞ കൊമ്പിന്റെ ആകൃതി)
അർദ്ധചന്ദ്രവ്യൂഹം (ചന്ദ്രക്കലയുടെ ആകൃതി)
മാലവ്യൂഹം (പുഷ്പചക്രാകൃതി)
മത്സ്യവ്യൂഹം (മത്സ്യാകൃതി)
പത്മവ്യൂഹം( താമരയുടെ ആകൃതി)
ജീവിതം തിന്നുന്നവര്‍- സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്‍
'ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണത്താല്‍ ആളുകളുടെ ആദരം കിട്ടാത്ത നിര്‍ഭാഗ്യവാനാണ് ഞാന്‍!'
മഹാനായ ചിത്രകാരന്‍ വിന്‍സെന്റ് വാന്‍ഗോഖ് തന്റെ അനുജന്‍ തിയോയ്ക്ക് അയച്ച കത്തുകളിലൊന്നില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു വാചകമുണ്ട്. അതു വായിച്ച നിമിഷം എനിക്കിപ്പോഴും ഓര്‍മയുണ്ട്. ഞാനന്ന് കോഴിക്കോട്ട് താമസം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. ഇരുപത്തിയാറു വയസ്സ്. ഭാര്യയും ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞും ഭാര്യയുടെ അമ്മയും ഒപ്പം. ജേണലിസ്റ്റ് ട്രെയിനിക്കുകിട്ടുന്ന സ്റ്റൈപ്പന്റിന്റെ മുക്കാല്‍പ്പങ്ക് വീട്ടുവാടക കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരാളുടെ അഹങ്കാരം ഒരു പടച്ചട്ട പോലെ എടുത്തണിഞ്ഞുനടന്നേ പറ്റൂ. കാരണം പോക്കറ്റില്‍ കാശില്ലാത്ത കാര്യം ആരോടും പറയാന്‍ വയ്യ! മുമ്പെപ്പോഴോ ആത്മാവില്‍ വേരിറക്കിയ ആത്മഹത്യാവാസനയെ ഭാര്യ സ്‌നേഹം തളിച്ച് എക്കാലത്തേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിക്കാന്‍ സ്‌നേഹം മാത്രം പോരാ!
എന്തെങ്കിലും എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍! രാവിലേ ഒമ്പതുമുതല്‍ രാത്രി വൈകുവോളം ഓഫീസില്‍ കുട്ടിക്കഥകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പണിയുണ്ട്. മുതിര്‍ന്നവന്റെ കഥകള്‍ എഴുതാന്‍ പോയിട്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ പോലും സമയമില്ല. വിരലുകള്‍ മുറിച്ചുകളഞ്ഞിട്ട് ഒരു തബലിസ്റ്റ് തന്റെ തബലയുടെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദുഃസ്വപ്‌നം അന്നൊക്കെ കൂടെക്കൂടെ കാണും.
അങ്ങനെയിരിക്കേയാണ് ഓഫീസില്‍ വരുത്തുന്ന നാഷണല്‍ ജ്യോഗ്രഫിക് മാഗസീനില്‍ വാന്‍ഗോഖിനെക്കുറിച്ച് നല്ലൊരു ലേഖനം വായിക്കുന്നത്. അപൂര്‍വമായേ അവര്‍ കലയേയും കലാകാരനേയും കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങള്‍ ചേര്‍ക്കാറുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആവേശത്തോടെ വായിച്ചു. രണ്ടു പുറങ്ങളിലായി, മാസികയുടെ നന്ത്യാര്‍വട്ടം പോലെ വെളുത്ത പുറങ്ങളിലായി കൊടുത്തിരുന്ന പൊട്ടറ്റോ ഈറ്റേഴ്‌സ് എന്ന വാന്‍ഗോഖിന്റെ വിശ്രുതമായ പെയിന്റിങ് നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു കനം വന്നുനിറയാന്‍ തുടങ്ങി. രണ്ടുവൃദ്ധന്മാരും ഒരു വൃദ്ധയും ഒരു യുവതിയും ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമാണ് ചിത്രത്തില്‍. ദുഃഖത്തേക്കാള്‍ മഞ്ഞച്ച ഒരു വിളക്കിന്റെ മ്ലാനമായ വെട്ടത്തില്‍ അവര്‍ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് പുഴുങ്ങിയത് തിന്നാന്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. ഞൊറിയിട്ട ഉടുപ്പണിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖം നമുക്കു കാണാന്‍വയ്യ. യുവതിയുടെ മുഖത്ത്, ഭക്ഷണവേളയില്‍ ആവശ്യമില്ലാത്തൊരു അജ്ഞാതഭാവം തുളുമ്പിനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അവള്‍ക്കരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന വൃദ്ധന്റെ മുഖത്താകട്ടെ പൊള്ളുന്ന ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യം മറച്ചുപിടിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ ദൈന്യം ചളി പോലെ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു.
വാന്‍ഗോഖ് ആംസ്റ്റര്‍ഡാമിലെ ഉരുളക്കിഴങ്ങുപാടങ്ങള്‍ക്കരികിലുള്ള തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ചെറിയവീടിനെ തന്റെ 'സ്റ്റഡിയോ' ആക്കി, അവിടത്തെ കൃഷിക്കാരില്‍ ചിലരെ മോഡലുകളാക്കി ഇരുത്തി വരച്ച ചിത്രമാണത് എന്ന് ലേഖനത്തില്‍നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്റെ മുന്നിലുള്ള ദൃശ്യത്തില്‍ മോഡലുകളായി പെരുമാറുന്നില്ല എന്ന കാര്യം എന്നെ അന്ധാളിപ്പിച്ചു. ഇടതുഭാഗത്തുകാണുന്ന വൃദ്ധന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയാണ് ആ യുവതി എന്നും അവളെ ഏറെനാള്‍കൂടി കാണാനെത്തിയ അച്ഛനമ്മമാരാണ് അപ്പുറത്തുള്ള വൃദ്ധദമ്പതികള്‍ എന്നും എനിക്കു തോന്നാന്‍ തുടങ്ങി. ആ പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ മകള്‍ തന്നെ. അപ്പോള്‍ യുവതിയുടെ ഭര്‍ത്താവ്? ആ അസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ദുഃഖമാകാം ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണില്‍ ഉടഞ്ഞുവീഴാന്‍ പോകുന്ന കണ്ണുനീര്‍പോലെ ഉറ്റിനില്‍ക്കുന്നത്. തന്റെ പ്രിയതമന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭൂമിയില്‍ ഇല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ സ്തബ്ധതയല്ലേ ആ യുവതിയുടെ മുഖത്ത്?
എന്റെ ഹൃദയം പെരുമ്പറയടിക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്കുതന്നെ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അതെ, ആ ചിത്രത്തില്‍ ഗൃഹനാഥന്റെ മരണം അദൃശ്യമായി വാന്‍ഗോഖ് എഴുതിച്ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. വാന്‍ഗോഖ് എഴുതാതെ പോയ ഒരു ചെറുകഥയുടെ അവസാനവാക്യം പോലെയാണ് ഇപ്പോള്‍ ആ പെയിന്റിംഗ് എനിക്കു മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. അതെനിക്ക് എഴുതണം. മറ്റൊരു ദേശത്തെ, മറ്റൊരു കാലത്തിലെ, മറ്റൊരു മാധ്യമത്തിലെ അസാധ്യനായ ആ കലാകാരനുവേണ്ടി എനിക്കിപ്പോള്‍ ആണ്ടുബലി ഇടണം!
അന്നു രാത്രി ഞാന്‍ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് തിന്നുന്നവര്‍ എന്ന കഥ എഴുതി. വാടകവീട്ടിലെ ഇത്തിരിപ്പോന്ന പിന്‍വരാന്തയിലെ അമ്മിത്തറയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് എന്റെ എഴുത്തുമേശ. ഒറ്റമുറിവീടിന്റെ പരാധീനതകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയ എന്റെ 'സ്റ്റുഡിയോ' ആ അമ്മിത്തറയായിരുന്നു. എത്രയോ വീട്ടമ്മമാര്‍ അരഞ്ഞരഞ്ഞു തീര്‍ന്ന അമ്മിത്തറപോലെ ഒരു ക്ഷേത്രം ഏതുണ്ട്? അമ്മിയോളം പോന്ന ഒരു പ്രതിഷ്ഠ ഏതുണ്ട്?
ഞാന്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി. എന്റെ ഭാര്യയുടെ പേരിന്റെ ആദ്യക്ഷരത്തില്‍ത്തുടങ്ങുന്ന ഒരു പേര് ആ യുവതിക്കിട്ടു- ജൂലിയാന. ഞൊറിവച്ച ഉടുപ്പണിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ മകള്‍തന്നെയായി തോന്നി. അവിടെ ഇല്ലാതെ പോയ ഗൃഹനാഥന്‍ ഞാനല്ലാതെ പിന്നാര്? അതോടെ കഥ വന്നു കടലാസില്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. നേരം വെളുക്കുവോളം വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഇരുന്നു. അവസാനത്തെ വാചകം എഴുതി അടിയില്‍ പേരെഴുതുമ്പോള്‍ കിഴക്കന്‍ മാനത്ത് വാന്‍ഗോഖിന്റെ അരണ്ട ആത്മാവ് സൂര്യനെപ്പോലെ ഉദിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. മായനാട്ടെ ആകാശത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാക്കകള്‍ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ശബ്ദങ്ങള്‍ വന്നുനിറഞ്ഞു.
അങ്ങെന്റെ ബന്ധുവാണ് വാന്‍ഗോഖ്! മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണത്താല്‍ ഞാനിവിടെ ഈ അമ്മിത്തറയില്‍ തുടരുന്നു എന്നു മാത്രം.
എന്റെ ആത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിനുള്ള അക്ഷരബലി പൂര്‍ത്തിയാക്കി കൈകൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.
മഹാനായ ചിത്രകാരന്‍ വിന്‍സെന്റ് വാന്‍ഗോഖ് തന്റെ അനുജന്‍ തിയോയ്ക്ക് അയച്ച കത്തുകളിലൊന്നില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു വാചകമുണ്ട്. അതു വായിച്ച നിമിഷം എനിക്കിപ്പോഴും ഓര്‍മയുണ്ട്. ഞാനന്ന് കോഴിക്കോട്ട് താമസം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. ഇരുപത്തിയാറു വയസ്സ്. ഭാര്യയും ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞും ഭാര്യയുടെ അമ്മയും ഒപ്പം. ജേണലിസ്റ്റ് ട്രെയിനിക്കുകിട്ടുന്ന സ്റ്റൈപ്പന്റിന്റെ മുക്കാല്‍പ്പങ്ക് വീട്ടുവാടക കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരാളുടെ അഹങ്കാരം ഒരു പടച്ചട്ട പോലെ എടുത്തണിഞ്ഞുനടന്നേ പറ്റൂ. കാരണം പോക്കറ്റില്‍ കാശില്ലാത്ത കാര്യം ആരോടും പറയാന്‍ വയ്യ! മുമ്പെപ്പോഴോ ആത്മാവില്‍ വേരിറക്കിയ ആത്മഹത്യാവാസനയെ ഭാര്യ സ്‌നേഹം തളിച്ച് എക്കാലത്തേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിക്കാന്‍ സ്‌നേഹം മാത്രം പോരാ!
എന്തെങ്കിലും എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍! രാവിലേ ഒമ്പതുമുതല്‍ രാത്രി വൈകുവോളം ഓഫീസില്‍ കുട്ടിക്കഥകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പണിയുണ്ട്. മുതിര്‍ന്നവന്റെ കഥകള്‍ എഴുതാന്‍ പോയിട്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ പോലും സമയമില്ല. വിരലുകള്‍ മുറിച്ചുകളഞ്ഞിട്ട് ഒരു തബലിസ്റ്റ് തന്റെ തബലയുടെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദുഃസ്വപ്‌നം അന്നൊക്കെ കൂടെക്കൂടെ കാണും.
അങ്ങനെയിരിക്കേയാണ് ഓഫീസില്‍ വരുത്തുന്ന നാഷണല്‍ ജ്യോഗ്രഫിക് മാഗസീനില്‍ വാന്‍ഗോഖിനെക്കുറിച്ച് നല്ലൊരു ലേഖനം വായിക്കുന്നത്. അപൂര്‍വമായേ അവര്‍ കലയേയും കലാകാരനേയും കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങള്‍ ചേര്‍ക്കാറുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആവേശത്തോടെ വായിച്ചു. രണ്ടു പുറങ്ങളിലായി, മാസികയുടെ നന്ത്യാര്‍വട്ടം പോലെ വെളുത്ത പുറങ്ങളിലായി കൊടുത്തിരുന്ന പൊട്ടറ്റോ ഈറ്റേഴ്‌സ് എന്ന വാന്‍ഗോഖിന്റെ വിശ്രുതമായ പെയിന്റിങ് നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു കനം വന്നുനിറയാന്‍ തുടങ്ങി. രണ്ടുവൃദ്ധന്മാരും ഒരു വൃദ്ധയും ഒരു യുവതിയും ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമാണ് ചിത്രത്തില്‍. ദുഃഖത്തേക്കാള്‍ മഞ്ഞച്ച ഒരു വിളക്കിന്റെ മ്ലാനമായ വെട്ടത്തില്‍ അവര്‍ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് പുഴുങ്ങിയത് തിന്നാന്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. ഞൊറിയിട്ട ഉടുപ്പണിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖം നമുക്കു കാണാന്‍വയ്യ. യുവതിയുടെ മുഖത്ത്, ഭക്ഷണവേളയില്‍ ആവശ്യമില്ലാത്തൊരു അജ്ഞാതഭാവം തുളുമ്പിനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അവള്‍ക്കരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന വൃദ്ധന്റെ മുഖത്താകട്ടെ പൊള്ളുന്ന ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യം മറച്ചുപിടിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ ദൈന്യം ചളി പോലെ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു.
വാന്‍ഗോഖ് ആംസ്റ്റര്‍ഡാമിലെ ഉരുളക്കിഴങ്ങുപാടങ്ങള്‍ക്കരികിലുള്ള തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ചെറിയവീടിനെ തന്റെ 'സ്റ്റഡിയോ' ആക്കി, അവിടത്തെ കൃഷിക്കാരില്‍ ചിലരെ മോഡലുകളാക്കി ഇരുത്തി വരച്ച ചിത്രമാണത് എന്ന് ലേഖനത്തില്‍നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്റെ മുന്നിലുള്ള ദൃശ്യത്തില്‍ മോഡലുകളായി പെരുമാറുന്നില്ല എന്ന കാര്യം എന്നെ അന്ധാളിപ്പിച്ചു. ഇടതുഭാഗത്തുകാണുന്ന വൃദ്ധന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയാണ് ആ യുവതി എന്നും അവളെ ഏറെനാള്‍കൂടി കാണാനെത്തിയ അച്ഛനമ്മമാരാണ് അപ്പുറത്തുള്ള വൃദ്ധദമ്പതികള്‍ എന്നും എനിക്കു തോന്നാന്‍ തുടങ്ങി. ആ പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ മകള്‍ തന്നെ. അപ്പോള്‍ യുവതിയുടെ ഭര്‍ത്താവ്? ആ അസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ദുഃഖമാകാം ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണില്‍ ഉടഞ്ഞുവീഴാന്‍ പോകുന്ന കണ്ണുനീര്‍പോലെ ഉറ്റിനില്‍ക്കുന്നത്. തന്റെ പ്രിയതമന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭൂമിയില്‍ ഇല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ സ്തബ്ധതയല്ലേ ആ യുവതിയുടെ മുഖത്ത്?
എന്റെ ഹൃദയം പെരുമ്പറയടിക്കുന്ന ശബ്ദം എനിക്കുതന്നെ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അതെ, ആ ചിത്രത്തില്‍ ഗൃഹനാഥന്റെ മരണം അദൃശ്യമായി വാന്‍ഗോഖ് എഴുതിച്ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. വാന്‍ഗോഖ് എഴുതാതെ പോയ ഒരു ചെറുകഥയുടെ അവസാനവാക്യം പോലെയാണ് ഇപ്പോള്‍ ആ പെയിന്റിംഗ് എനിക്കു മുന്നിലിരിക്കുന്നത്. അതെനിക്ക് എഴുതണം. മറ്റൊരു ദേശത്തെ, മറ്റൊരു കാലത്തിലെ, മറ്റൊരു മാധ്യമത്തിലെ അസാധ്യനായ ആ കലാകാരനുവേണ്ടി എനിക്കിപ്പോള്‍ ആണ്ടുബലി ഇടണം!
അന്നു രാത്രി ഞാന്‍ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് തിന്നുന്നവര്‍ എന്ന കഥ എഴുതി. വാടകവീട്ടിലെ ഇത്തിരിപ്പോന്ന പിന്‍വരാന്തയിലെ അമ്മിത്തറയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് എന്റെ എഴുത്തുമേശ. ഒറ്റമുറിവീടിന്റെ പരാധീനതകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയ എന്റെ 'സ്റ്റുഡിയോ' ആ അമ്മിത്തറയായിരുന്നു. എത്രയോ വീട്ടമ്മമാര്‍ അരഞ്ഞരഞ്ഞു തീര്‍ന്ന അമ്മിത്തറപോലെ ഒരു ക്ഷേത്രം ഏതുണ്ട്? അമ്മിയോളം പോന്ന ഒരു പ്രതിഷ്ഠ ഏതുണ്ട്?
ഞാന്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി. എന്റെ ഭാര്യയുടെ പേരിന്റെ ആദ്യക്ഷരത്തില്‍ത്തുടങ്ങുന്ന ഒരു പേര് ആ യുവതിക്കിട്ടു- ജൂലിയാന. ഞൊറിവച്ച ഉടുപ്പണിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ മകള്‍തന്നെയായി തോന്നി. അവിടെ ഇല്ലാതെ പോയ ഗൃഹനാഥന്‍ ഞാനല്ലാതെ പിന്നാര്? അതോടെ കഥ വന്നു കടലാസില്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. നേരം വെളുക്കുവോളം വെട്ടിയും തിരുത്തിയും ഇരുന്നു. അവസാനത്തെ വാചകം എഴുതി അടിയില്‍ പേരെഴുതുമ്പോള്‍ കിഴക്കന്‍ മാനത്ത് വാന്‍ഗോഖിന്റെ അരണ്ട ആത്മാവ് സൂര്യനെപ്പോലെ ഉദിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. മായനാട്ടെ ആകാശത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാക്കകള്‍ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ശബ്ദങ്ങള്‍ വന്നുനിറഞ്ഞു.
അങ്ങെന്റെ ബന്ധുവാണ് വാന്‍ഗോഖ്! മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണത്താല്‍ ഞാനിവിടെ ഈ അമ്മിത്തറയില്‍ തുടരുന്നു എന്നു മാത്രം.
എന്റെ ആത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിനുള്ള അക്ഷരബലി പൂര്‍ത്തിയാക്കി കൈകൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങി.
Friday, November 2, 2018
നന്ദി...
HS Malayalam ബ്ലോഗിന്റെ രണ്ടാം വാര്‍ഷികമാണിന്ന്. രണ്ടു വര്‍ഷം കൊണ്ട് ഏഴു ലക്ഷത്തോളം ഹിറ്റുകള്‍ ഒരു വിഷയാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസ ബ്ലോഗിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെയധികം അഭിമാനകരവും സന്തോഷപ്രദവുമാണ്.ഈ കുഞ്ഞു സംരംഭത്തെ ഒരു മഹാവിജയമാക്കിത്തീര്‍ത്ത കേരളത്തിലെ ഭാഷാധ്യാപകര്‍ക്കും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കും അണിയറ ശില്‍പ്പികളുടെ അകൈതവമായ നന്ദി....എന്നാല്‍ ഖേദകരമായ ഒരു വസ്തുത ഇത്രയധികം സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കു ശേഷവും നമ്മുടെ ബ്ലോഗില്‍ നൂറില്‍ താഴെ കമന്റുകള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നതാണ്. ക്രിയാത്മകമായ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും വിമര്‍ശനങ്ങളുമാണ് ഈ ബ്ലോഗിനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുക.അവ ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.താഴെയുള്ള കമന്റ് ബോക്‌സ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുമല്ലോ....
കാനം ഡോക്യുമെന്ററി
പ്രകൃതിയുടെ അതീവസുന്ദരമായ ഭാവങ്ങള്‍ അനന്യ ചാരുതയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഡോക്യുമെന്ററി.ധാരാളം അവാര്‍ഡുകള്‍ സ്വന്തമാക്കിയ ബാബു കാമ്പ്രത്തിന്റെ കാനം എന്ന ഡോക്യുമെന്ററി രണ്ടു മത്സ്യങ്ങള്‍ എന്ന പാഠഭാഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാം.
Wednesday, September 12, 2018
വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോൻ
ജീവിതയാഥാർഥ്യങ്ങളെ പച്ചയായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന കവിതകൾ എഴുതി ശ്രദ്ധേയനായ മലയാള സാഹിത്യകാരനായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോൻ (1911 മെയ്‌ 11 - 1985 ഡിസംബർ 22 ). എറണാകുളം ജില്ലയിൽ തൃപ്പൂണിത്തറയിൽ കൊച്ചുകുട്ടൻ കർത്താവിന്റെയും, നാണിക്കുട്ടിയമ്മയുടേയും പുത്രനായി ജനിച്ചു, സസ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദമെടുത്തതിനുശേഷം 1931-ൽ അധ്യാപനവൃത്തിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഭാനുമതിഅമ്മയെ വിവാഹം ചെയ്തു, രണ്ട്‌ ആൺമക്കൾ, ശ്രീകുമാർ, വിജയകുമാർ. 1966-ൽ ഹൈസ്കൂൾ പ്രധാനാദ്ധ്യാപകനായാണ്‌ വിരമിച്ചത്‌.മലയാളിയുടെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ രഹസ്യങ്ങളിൽ രൂപകങ്ങളുടെ വിരലുകൾകൊണ്ട്‌ സ്പർശിച്ച കവിയാണ്‌ വൈലോപ്പിള്ളി. എല്ലാ മരുഭൂമികളെയും നാമകരണം ചെയ്തു മുന്നേറുന്ന അജ്ഞാതനായ പ്രവാചകനെപ്പോലെ മലയാളിയുടെ വയലുകൾക്കും തൊടികൾക്കും സഹ്യപർവ്വതത്തിനും കയ്പവല്ലരിയ്ക്കും മണത്തിനും മഴകൾക്കുമെല്ലാം കവിതയിലൂടെ അനശ്വരതയുടെ നാമം നൽകിയ വൈലോപ്പിള്ളി, കേരളത്തിന്റെ പുൽനാമ്പിനെ നെഞ്ചിലമർത്തിക്കൊണ്ട്‌ എല്ലാ സമുദ്രങ്ങൾക്കും മുകളിൽ വളർന്നു നിൽക്കുന്നു.മാമ്പൂവിന്റെ മണവും കൊണ്ടെത്തുന്ന വൃശ്ചികക്കാറ്റ്‌ മലയാളിയുടെ ഓർമ്മകളിലേക്ക്‌ സങ്കടത്തിന്റെ ഒരശ്രുധാരയും കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്‌. വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ മാമ്പഴത്തിലൂടെ മലയാളി അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ആ പുത്രദുഃഖം,ഒരു പക്ഷേ, ഭൂമിയുടെ അനശ്വരമായ മാതൃത്വത്തിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോയ പുത്രന്മാരുടെയും ജനപദങ്ങളുടെയും ഖേദമുണർത്തുന്നു.1985 ഡിസംബർ മാസം 22-ന്‌ അന്തരിച്ചു.
* രചനാശൈലി*
"ശ്രീ" എന്ന തൂലികാനാമത്തിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കവിയുടെ കവിതകൾ പലതും കേരളത്തിൽ ഒരു ഭാവുകപരിവർത്തനം സൃഷ്ടിച്ചു. കേരളത്തിൽ ജന്മിത്തത്തിന്റെ അവസാന പിടിമുറുക്കൽ, സാമൂഹികവും സാമുദായികവുമായ മൂല്യങ്ങളുടെ പരിണാമഘട്ടം, ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തികഞ്ഞലക്ഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് കുതിക്കുന്നു. രണ്ട്‌ ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾ കണ്ട ഭൂമി, അതിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും, എന്നിങ്ങനെ തികച്ചും അശാന്തമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ്‌ കവി തന്റെ യൌവനം കഴിച്ചു കൂട്ടിയത്‌. കാലവും ലോകവും മാറുന്നു എന്നതാണ് വൈലോപ്പിള്ളി കവിതയുടെ ആധാരശില.വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ സമപ്രായക്കാരനും, അടുത്തടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജനിച്ചവരുമായിരുന്ന ചങ്ങമ്പുഴയുടേയും, ഇടപ്പള്ളി രാഘവൻപിള്ളയുടെയും കാൽപ്പനിക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ മലയാള കവിതാ രംഗത്തിൽ വെന്നിക്കൊടി പാറിച്ച്‌ നിൽക്കുന്ന അവസരത്തിൽ അതിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായി യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ഒരു പാത വെട്ടിത്തെളിച്ചെടുത്തവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു വൈലോപ്പിള്ളി. ഇടശ്ശേരി ഗോവിന്ദൻ നായർ, എൻ.വി. കൃഷ്ണവാര്യർ മുതലായവരായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമപ്രായക്കാരും സമശൈലീയരും ആയിരുന്ന ചിലർ.
*ജീവിത യാഥാർഥ്യബോധം*
തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ജീവിത ബോധം ആണ്‌ കവിയുടെ കവിതകളിൽ വായിച്ചെടുക്കാവുന്നത്. ജീവിതം പരാജയത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതും ആ കവിതകളിൽ കാണാം, പക്ഷേ ഒരു പിന്തിരിയലോ കീഴടങ്ങലോ കവിതകളിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല. യാഥാർഥ്യബോധത്തിൽ അടിയുറച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ അക്കവിതകളിൽ അസാമാന്യ ദൃഢത ഉണ്ടായി, "എല്ലുറപ്പുള്ള കവിത" എന്നാണ്‌ കടൽ കാക്കകൾ എന്ന സമാഹാരത്തിന്റെ അവതാരികയിൽ പി. എ. വാര്യർ എഴുതിയത്‌. അനാവശ്യമായി ഒരൊറ്റ വാക്കു പോലും ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ് വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ രീതി "എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടാ കൃതികൾക്ക്‌, വെറും പാലുപോലുള്ള കവിതകളല്ല, കാച്ചിക്കുറുക്കിയ കവിത" എന്ന് എം.എൻ. വിജയൻ ആ ശൈലിയെ വിശേഷിപ്പിച്ചതും മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല
ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലമുറയിലേക്ക്‌ പകർന്നു കൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു നിരന്തരതയാണ്‌ കവിക്ക്‌ ജീവിതം. ഇന്നു വിതക്കുന്ന വിത്ത്‌ ലോകത്ത്‌ ആദ്യം നട്ട വിത്തിന്റെ നൈരന്തര്യം ആണ്‌. ഇവിടുത്തെ നാളത്തെ പാട്ട്‌ ഇന്നിന്റെ പാട്ടിന്റെ തുടർച്ച തന്നെ ആണ്‌.
“"കന്നിനാളിലെക്കൊയ്ത്തിനു വേണ്ടി
മന്നിലാദിയിൽ നട്ട വിത്തെല്ലാം
പൊന്നലയലച്ചെത്തുന്നു നോക്കൂ,
പിന്നെയെത്രയോ കൊയ്ത്തുപാടത്തിൽ
മന്നിലാദിയിൽ നട്ട വിത്തെല്ലാം
പൊന്നലയലച്ചെത്തുന്നു നോക്കൂ,
പിന്നെയെത്രയോ കൊയ്ത്തുപാടത്തിൽ
ഹാ, വിജിഗീഷു മൃത്യുവിന്നാമോ,
ജീവിതത്തിൻ കൊടിപ്പടം താഴ്ത്താൻ?"
(കന്നിക്കൊയ്ത്ത്‌)”
ജീവിതത്തിൻ കൊടിപ്പടം താഴ്ത്താൻ?"
(കന്നിക്കൊയ്ത്ത്‌)”
Sunday, September 9, 2018
ഗാന്ധി സിനിമ
ഒക്ടോബർ 2 ഗാന്ധിജയന്തി."എന്റെ ജീവിതമാണ് എന്റെ സന്ദേശം" എന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച ആ മഹാന്റെ ജീവിതത്തെ ആധാരമാക്കി റിച്ചാർഡ് അറ്റൻബറോ സംവിധാനം ചെയ്ത ക്ലാസിക് സിനിമ ' ഗാന്ധി ' . ഗാന്ധി ജയന്തി ദിനത്തിലും ഗാന്ധിയുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പാഠഭാഗങ്ങൾക്ക് അനുബന്ധമായും പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ മലയാളം സബ്ടൈറ്റിലോടുകൂടി ആ ലോക ക്ലാസിക് ഇതാ.
മലയാളം സബ്ടൈറ്റില്‍ പരിഭാഷ -ഔവര്‍ കരോളിന്‍
Subscribe to:
Posts (Atom)
എന്റെ ഭാഷ - പഠനക്കുറിപ്പുകൾ
10 ാം ക്ലാസ്സ് അടിസ്ഥാനപാഠാവലിയിലെ എന്റെ ഭാഷ എന്ന പാഠത്തിന്റെ പഠനക്കുറിപ്പുകൾ എന്റെ ഭാഷ ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ - തന്മ, മലയാളം അധ്യാപകക്കൂട്...
-
വൈലോപ്പിളളി ശ്രീധരമേനോൻ കാച്ചിക്കുറുക്കിയ കവിതകളിലൂടെ മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ കടന്നു കൂടിയ കവി. കാർഷിക വൃത്തിയെ കരളിൽ തുടിക്കുന്ന അഭിമാനമായി കണ...
-
10 ാ o ക്ലാസ്സ് കേരള പാഠാവലിയിലെ മുരിങ്ങാമരത്തോപ്പ് എന്ന പാഠത്തിന്റെ പ ഠനക്കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കിയത്... നോട്സ് - HSS LIVE.GURU Bl... -
10 ാ o ക്ലാസ്സ് കേരള പാഠാവലിയിലെ മണ്ണും മനുഷ്യനും എന്ന പാഠത്തിന്റെ പ ഠനക്കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കിയത്... നോട്സ് - ആശ വി ടി Asha V T, H...